ما او را براى نبى اسرائيل نمونه و مثل ساختيم، يعنى شبيه پيمبر بنى اسرائيل است كه حضرت عيسى باشد و قول خدا «وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْكُمْ مَلائِكَةً» يعنى از بنى هاشم فرشته‌ها ميسازيم مقصود اين است كه امامانى مقرر ميداريم مانند فرشته‌ها در تقدس و طهارت و عصمت كه «يخلفون» يعنى آن امامان خلفاء روى زمين‌اند.

دنباله حديث ١٨- فرمود: پس حارث بن عمرو فهرى در خشم شد و گفت بار خدايا اگر اين حكم درست است و از نزد تو است كه مقرر شده بنى هاشم پيشوائى امت را مانند هر قل پس از هر قل بارث برند (يعنى برسم پادشاهان و امپراطوران روم) پس بر سر ماها از آسمان سنگ فرو ريزد يا اين كه عذاب دردناكى بر سر ما ببارد.

شرح- از مجلسى ره-

«هر قلا بعد هر قل»

هاء وراء هر دو مكسور است و نام پادشاه روم است يعنى شاهى پس از شاهى باشد و گويا باين لفظ تعبير كرده است از راه كفر و عناد و اظهار بطلان آنان.

من گويم كلمه هر قل بهتر است كه بكسر هاء و فتح راء تلفظ شود زيرا در شعر ايمن بن خزيم باين وزن آمده است.

در كتاب أغانى در شرح حال نصيب شاعر گويد چون نصيب بسرودن شعر توانا شد بمصر رفت كه در آنجا عبد العزيز بن مروان از طرف پدر والى بود و قطعه‌اى در مدح او سرود و بحضور او بار يافت و قطعه شعر خود را خواند و عبد العزيز از شاعر خاص خود ايمن بن خزيم ارزش آن را پرسيد و او جواب سردى داد ولى عبد العزيز گفت بسيار خوب سروده است و از تو هم بهتر شعر گفته است، اين جمله بايمن بن خزيم گران آمد و بعبد العزيز گفت تو مرد زود رنج و تازه پسندى هستى او هم در جواب گله‌ها از وى كرد و در نتيجه گفت بشر برادرت از عراق مرا دعوت كرده است و اجازه بده نزد او بروم عبد العزيز باو اجازه داد و با پست بكوفه آمد و چون بمحضر بشر بن مروان رسيد قطعه‌اى سرود كه اين دو بيت آخر آنست:

كان التاج تاج بنى هرقل‌		حلوه لاعظم الايام عيدا
تو گوئى تاج تاج بنى اهرقل است‌		كه در عيد بزرگى زيورش بست‌
على ديباج خدى وجه بشر		اذ الالوان خالفت الخدودا
ابر ديباى گونه‌ى چهره بشر		چه بر هر گونه صد رنگ دگر هست.

و گويد در اين شعر آخر به عبد العزيز طعن زده كه گونه‌هاى او دو رنگ بوده است.

در اين قطعه شعر از نظر وزن كلمه هرقل بايد بر وزن سطبر خوانده شود و اگر بر وزن زبرج خوانده شود كه مجلسى گفته عروض شعر درست نيايد و چون اين كلمه را عربها بجاى‌