ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٢٣ - ١٩٢

(پندهائى حكيمانه)

١٩١-

از معلى بن محمد كه سند را تا معصوم رسانيده يكى از حكماء (يعنى ائمه (ع) زيرا صدوق در امالى آن را از امام صادق (ع) روايت كرده است و شيوه آنان نيست كه از غير معصوم حديث باز گويند از مجلسى ره) گويد:

راستى بخيلان از همه كس سزاوارترند كه براى مردم آرزوى ثروت داشتن كنند زيرا هر گاه مردم ثروتمند شدند از اموال آن‌ها دست بدارند.

راستى معيوبان از همه كس سزاوارترند كه بهبودى ديگران را آرزو كنند زيرا اگر مردم به شوند عيب آن‌ها را نجويند.

راستى كم‌خردان از هر كس سزاوارترند كه بردبارى مردم را خواستار باشند زيرا نيازمندند كه از سبكسرى و نابخردى آنان گذشت شود، بر خلاف اين حقيقت بخيلان فقر مردم را خواهند و معيوبان نابكارى ديگران را آرزو كنند و گنهكاران سفاهت مردم را طلبند با اينكه فقر نيازمندى ببخيل آرد و فساد و تباهى اخلاق مردم مايه جستجوى عيب معيوبان باشد و كم خردى مايه پاسخگوئى بگناه و بى‌ادبى است.

(شيوه شايسته شيعه با يك ديگر)

١٩٢-

حسن بن راشد گويد امام صادق (ع) فرمود: اى حسن هر گاه برايت يك گرفتارى و ناگوارى رخ داد در باره آن بهيچ كس از مخالفان شكايت مبر ولى آن را براى يكى از برادرانت بازگو (يعنى هم مذهبانت) زيرا تو يكى از چهار خصلت را از دست ندهى:

١- باعطاى مال كافى پاسخ گيرى.