ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٣٦ - ٢٠١

(تفسير برخى آيات قرآن مجيد)

١٩٩-

از ابى بصير گويد از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٧٣- الفرقان) و آن كسانى كه هر گاه بآيات پروردگار خود ياد آورى شوند در برابر آن كر و كور روى بر خاك ننهند، فرمود يعنى بينا و عقيده‌مند سجده كنند و شك و ترديد در دل ندارند.

شرح- از زمخشرى كه اين آيه در مقام نفى روى بر خاك نهادن نيست و همانا براى اثبات آنست و نفى كرى و كورى و نفهمى چنان كه گوئى زيد با سلام مرا بر خورد نكند يعنى سلام ندهد نه آنكه بر خورد نكند و منظور اينست كه چون ياد آور آيات شوند از شوق بدان بر روى آن افتند و گوش شنوا و چشم بينا دارند و عمل آنها از روى نفاق و تظاهر نيست.

٢٠٠-

از حماد بن عثمان گويد شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود در تفسير قول خدا تبارك و تعالى (٣٦- المرسلات) و بآنها اجازه ندهند تا معذرت طلبند.

فرمود كه خدا والاتر و عادل‌تر [و بزرگوارتر] از آنست كه بنده‌اش عذرى داشته باشد و نگذارد معذرت طلبد ولى او محكومست و عذرى ندارد كه بياورد (و منظور اينست كه در آخرت و در برابر خدا راه عذرتراشى و اظهار خلاف حقيقت وجود ندارد چنانچه در دنيا هر خطا كارى براى خود عذرتراشى ميكند و بوسيله دروغ و تظاهر بر خلاف از خود دفاع ميكند).

٢٠١-

امام صادق (ع) كه در قول خدا عز ذكره (٣- الطلاق) هر كه تقوى از خدا دارد خدا براى او راه فرج گشايد و او را از آنجا كه گمان نبرد روزى دهد.

فرمود: اينان مردمى هستند از ناتوانان شيعه ما كه هزينه و وسيله ندارند نزد ما آيند و از احاديث ما بشنوند و از دانش و علم ما برگيرند و مردمى بالا دست آنها و توانگر سفر كنند و مال خود را خرج كنند و تن خود را رنج دهند و نزد ما آيند و حديث ما را شنوند و آن را براى آن بينواها ببرند و آن را فرا گيرند و عمل كنند و اينان كه خودشان حامل حديثند آن را ضايع گذارند و از آن‌