بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٤٢ - استنتاج

زيرا حكمتى كه از طبيعت مادى و تصور و خيال دانش بشرى پديد آيد، از نور خداوند ذوالجلال محروم است.

و چيزى جز ترديد و تشكيك و ظن و گمان نيست، ولى حكمت نظرى و دانش دينى، حكيم را به اوج آسمان پرواز مى‌دهد و پرده‌هاى شك و ترديد را در مقابلش پاره مى‌كند.

و حكمتى كه قرآن فرموده است در آن خير كثير است.

... وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً ...[١]

از قبيل همين حكمت نظرى است حكمتى كه حكيم را مى‌رساند به جايى كه به جز خدا نبيند.

حِكْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِ النُّذُرُ[٢]

«- اين آيات- حكمت بالغه الهى است اما انذارها- براى افراد لجوج- مفيد نيست.»

[١] - بقره: ٢٦٩

[٢] - قمر: ٥