بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٨٥ - استنتاج

استنتاج‌

يكى از واژه‌هاى بسيار محبوب در فرهنگ ملت‌ها واژه «اتحاد» است، اتحاد؛ يعنى يكى شدن، يكدلى و يك‌سويى. گرچه عوامل سودجو، از اين كلمه، از آغاز وضعش، سوءاستفاده‌هاى بسيار كرده‌اند و با استفاده از شعار اتّحاد، بزرگترين ضربه را به جوامع بشريى وارد نموده‌اند؛ زيرا اين كلمه همچون شمشير است كه به دست هركسى افتاد، مى‌تواند بر ضدّ رقيبش بكار گيرد، ولى درعين‌حال قداست و محبوبيت اين كلمه همراه با كاربرد واقعى‌اش در تمام فرهنگ‌ها همچنان باقى است؛ به‌طورى‌كه قرآن اوّلين وظيفه پيغمبران الهى را دعوت گروه‌هاى مختلف به پرستش يك آفريدگار و پاكسازى جامعه از خدايان متعدّد و متفرّق مى‌داند و مى‌فرمايد:

وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ...[١]

«ما در هر امتى رسولى فرستاديم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت دورى كنيد.»

و صراط توحيد را، صراط مستقيم و راه رسيدن به نقطه اتحاد معرفى مى‌كند:

إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ‌[٢]

«خداوند، پروردگار من و شماست، او را بپرستيد اين راه راست است.»

و براى جلوگيرى از هرگونه تشتت در عقيده كه همواره تفرقه را به دنبال داشته و تفرقه نيز عامل اصلى دشمنى‌ها و عداوت‌ها بوده است، همگان را به توحيد

[١] - نحل: ٣٦

[٢] - آل عمران: ٥١