ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٥ - *(باب شهادت دادن به دروغ و آنچه در اين باره آمده است) *

به دروغ بايد تازيانه خورند امّا تعداد و مقدار آن معيّن نيست و اختيارش با حاكم شرع و امام است، و نيز بايد آنها را در مجامع عمومى بگردانند كه مردم ايشان را به اين عمل زشت بشناسند تا موجب شود ديگر شهادت بدروغ ندهند، گويد: پرسيدم اگر توبه كردند و خود را اصلاح نمودند آيا شهادتشان در موارد بعد از توبه و اصلاح مقبول است؟ فرمود: اگر توبه كردند خداوند هم بر ايشان ببخشايد، و شهادتشان پس از آن پذيرفته است.

٣٣٣٣- و امير المؤمنين ٧ هر گاه شاهد دروغگويى را دستگير مى‌كرد اگر غريب بود او را به محلّش مى‌فرستاد و اگر بازارى بود به بازار، آن وقت دستور مى‌فرمود كه او را بگردانند و معرّفى كنند به عملش، سپس چند روز بزندان مى‌افكند و بعد رهايش مى‌كرد.

٣٣٣٤- ابراهيم بن عبد الحميد از ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده كه در باره زن شوهردارى كه دو تن نزد او شهادت دادند كه شوهرش از دنيا رفته است و او نيز بنا بر شهادت آنها (پس از عدّه وفات) شوهر كرد و بعد از مدّتى شوهر اوّل پيدا شد، فرمود: مهرش را از شوهر دوم به سبب استفاده‌اى كه از تمتّع وى برده طلبكار است، دو تن شاهد نيز بايد حدّ بخورند و مقدار مهر را به شوهر دوم مديونند كه‌