ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٧ - *(باب شهادت دادن به دروغ و آنچه در اين باره آمده است) *

مورد توبه، حكم خداوند را كه فرموده است: لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا (نور: ٤) پرسيدم فرمود: توبه‌اش به اين ظاهر مى‌شود كه خود را در حضور مردم همان جا كه تازيانه مى‌خورد تكذيب كند، و از كرده خود از خداوند طلب آمرزش نمايد و استغفار كند، اگر چنين كارى را كرد در اين وقت، توبه‌اش پذيرفته است.

٣٣٣٧- و رسول خدا ٦ فرمود: كلام آنكه در حضور حاكم بدروغ شهادت مى‌دهد تمام نشده كه جايگاهش در دوزخ معيّن مى‌گردد، و همچنين است وضع آنكه كتمان شهادت مى‌كند.

٣٣٣٨- صالح بن ميثم از امام باقر ٧ روايت كرده كه فرمود: هيچ شخصى نيست كه عليه مسلمانى براى بردن مال و ثروتش شهادت بدروغ بدهد جز آنكه خداوند گذرنامه دوزخ او را صادر كرده، خروجى مى‌زند.

٣٣٣٩- جميل بن درّاج از يكى از اصحابش از امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام روايت كرده در مورد گواهانى كه بر عليه شخصى شهادت دهند و سپس‌