ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣ - *(باب صلح) *

* (باب صلح)*

٣٢٦٧- رسول خدا ٦ فرمود: در مرافعات مدّعى بايد دليل داشته باشد و كسى كه بر عليه او ادّعا شده قسم بخورد، و هر گونه صلحى ميان مسلمانان جايز است جز صلحى كه حرامى را حلال، و حلالى را حرام گرداند.

شرح: «مقصود اين است كه آن صلح حرام مطلق را حلال ننمايد و حلال مطلق را نيز حرام نگرداند، و گر نه چنانچه عقدى سبب حلال شدن پسر و دخترى كه قبلا نامحرم بوده‌اند شود صحيح است ولى شراب كه مطلقا حرام است اگر چه نام ديگرى رويش بگذارند حلال نخواهد شد يعنى: شرابى را بعنوان سر كه با ديگرى صلح كنند جايز نيست».

٣٢٦٨- علاء از محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ روايت كرده در مورد دو شخصى كه هر يك نزد ديگرى گندم داشتند و هيچ كدام مبلغ آن را نمى‌دانستند، بعد هر يك حقّ خود را بمبلغى كه نزد رفيقش داشت با او صلح كرد و يك ديگر را ابراء كردند. حضرت فرمود: اگر هر دو واقعا راضى باشند و از طيب نفس صلح كنند اشكالى ندارد.

٣٢٦٩- على بن حمزه گويد: به امام هفتم ٧ عرض كردم: مردى‌