ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٣ - *(باب صيد و شكار و سر بريدن حيوانات) *

صيدكننده سگ شكارى باشد و صاحبش هنگام فرستادن آن به صيد بسم اللَّه گفته باشد».

٤١٢١- زراره گويد: امام صادق ٧ در مورد صيدى كه سگ شكارى صيد مى‌كند فرمود: هر گاه صاحب سگ هنگام فرستادن آن بسم اللَّه گويد از آن بخورد هر چند شكار را كشته باشد، و اگر سگ از آن خورده است از باقيمانده آن بخور، و اگر سگ تعليم نديده است فورى او را تعليم دهد و همان هنگام كه او را براى شكار مى‌فرستد اگر چنين كرد، از آن بخورد زيرا آن حيوان شكار آموخته است، امّا جز سگ‌هاى شكارى هر چه را كه يوز يا باز شكارى و امثال آن شكار كنند از آن مخور مگر مادامى كه شكار را زنده بياورند كه بتوانى آن را ذبح كنى زيرا خداوند عزيز مى‌فرمايد: «مكلّبين» و به غير از كلاب هر چه شكار كند صيدش خوردنى نيست مگر اينكه به ذبح آن دست يابى.

شرح: «مكلّب چنان كه گذشت به سگان گويند، بازدار و يوزدار را به اتّفاق مكلّب نگويند پس تنها صيد سگ شكارى است كه اگر آن را كشت و لاشه آن را چه تمام و چه نيم خورده نزد صاحبش آورده حلال است، ولى حيوانات ديگر بايد شكار را زنده بدست صاحب خود برساند و او آن را ذبح شرعى كند تا حلال شود».

٤١٢٢- و در خبر ديگر امام صادق ٧ فرمود: از آنچه سگ شكارى گرفته و از آن خورده است بخور هر چند دو سوم آن را خود خورده باشد، و نيز فرمود: