ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٩ - *(باب صيد و شكار و سر بريدن حيوانات) *

و نيز آن حضرت (امام باقر ٧) فرمود: هر كس با حربه به شكار زخمى زند و نام خداوند را هم ببرد، آنگاه شكار يكى دو شب بماند و وى آن را نبيند، سپس آن را بيابد در حالى كه درنده‌اى از آن نخورده باشد و بداند كه سلاح او حيوان را از پا درآورده و كشته است، از آن بخورد إن شاء اللَّه.

٤١٤٠- و از آن حضرت ٧ در مورد مردى كه يك بز كوهى نر يا گوزنى شكار كرده بود و ديگران آن را قطعه قطعه كردند و آن كس كه تير انداخته و آن را شكار كرده بود اظهار مى‌كرد اين كار حرام است از آن نخوريد، سؤال شد كه آيا در اين مورد نهيى وارد شده است؟ فرمود: نهى وارد نشده و اشكالى ندارد.

٤١٤١- محمّد بن على حلبى گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: مردى شكارى را با تير صيد كرده و شكار را بر زمين زده است مردم ريختند و آن را پاره پاره كردند آيا مى‌توان از آن خورد؟ فرمود: از آن بخور.

شرح: «در ميان علما مشهور آنست كه اگر قبل از اينكه شكار زنده را ذبح كنند آن را قطعه قطعه نمايند در صورتى كه همه با هم به قصد صيد به او تير اندازند و حيوان از پا درآيد و بميرد، خوردن آن بى‌اشكال است ولى اگر پس از خوردن تير او را زنده بيابند و بدون ذبح آن را قطعه قطعه كنند خوردن آن را جايز نمى‌دانند زيرا مى‌توانسته‌اند آن را ذبح كنند و نكرده‌اند».

٤١٤٢- از ابان بن تغلب نقل كرده‌اند كه گفت: از امام صادق ٧‌