ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٥ - *(باب هديه و پيشكشى) *

ايجاد مى‌كند گوش را از شنيدن زشتيها و عيبهاى دهنده بكلّى كر و غافل مى‌سازد. و ديلمى در مسند فردوس از ابن عبّاس روايت كرده كه رسول خدا ٦ فرمود:

«الهديّة تعوّر عين الحكيم»

يعنى هديّه چشم شخص دانا را كور مى‌كند.

مراد آنست كه از ديدن خطاها و لغزشها و درخواستهاى نابجاى هديّه دهنده انسان را كور و كر مى‌سازد، و از اين جهت است كه مردان حقّ در دعا مى‌گفتند:

«اللّهم لا تجعل لفاجر عندي نعمة»

خداوندا چنان كن كه فاجرى بر من حقّ نعمتى نداشته باشد.

و از همين جهت‌ها بود كه على ٧ در زمان خلافتش از قبول هدايا امتناع مى‌ورزيد و چنان كه خود در ضمن خطبه‌اى فرمود:

«و أعجب- بلا صنع منّا- من طارق طرقنا بملفوفات زمّلها في وعائها و معجونة بسطها على إنائها فقلت له: أ صلة أم نذر أم زكاة و كلّ ذلك حرام علينا أهل بيت النّبوّة و عوّضنا منه خمس ذي القربى في الكتاب و السّنّة، فقال: لا ذاك و لكنّه هديّة، فقلت ثكلتك الثّواكل أ فعن دين اللَّه تخدعني بمعجونة عرّقتموها بقندكم و خبيصة صفراء آتيتموني بها بعصير تمركم، أ مختبط، أم ذو جنّة، أم تهجر

- الخ».

شگفت: آنكه بى‌انجام كارى از ما تازه واردى شبانگاه حلقه سراى ما كوفت با بسته‌هائى كه در ظرفش نهاده و حلوائى پيراسته كه در سينيش گسترده بود ما را ارمغان آورد، پرسيدم: كه آن چيست؟ آيا پيشكشى است يا نذر است يا زكات؟ و هر سه بر ما اهل بيت حرام است و بجاى آن خمس ذى القربى را كتاب و سنّت بر ما حلال ساخته است؟ گفت: نه آنست و نه آن، بلكه هديّه است، گفتم: شيون‌كنندگان بر تو شيون كنند آيا از دين خدا ما را مى‌فريبى با معجون و حلوائى كه با شكرتان آميخته‌ايد و مخلوطى زرد كه با شيره خرما پخته‌ايد آيا نمى‌فهمى يا ديوانه‌شده‌اى يا بيهوده‌گو؟

و در خبرى ديگر كه باز ابو الفتوح رازى در ذيل آيه ٢٠ سوره احقاف آورده گويد: روزى يكى از دوستان حلوائى ساخته و بهديه نزد آن حضرت ٧ آورد و بر زمين نهاد امام انگشت بدو فرو برد و درآورد و در او مى‌نگريست آنگه گفت: