ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٦ - *(باب شفعه) *(يعنى اولويت حق خريد شريك، سهم شريك ديگر را)

رسول خدا ٦ قبل از افراز ملك حكم به شفعه كرده است (يعنى پس از تفكيك حقّ شفعه ساقط مى‌شود و اين در صورتيست كه ملك قابل انقسام و افراز باشد).

٣٣٦٨- عقبة بن خالد از امام صادق ٧ نقل كرد كه فرمود: رسول خدا ٦ در مورد اراضى و ساختمانها ميان شركاء حكم به شفعه كرد، و فرمود: نه زيان ديدن و نه زيان رسانيدن.

شرح: «فرق ضرر و ضرار آنست كه ضرر فعل واحد است و ضرار ما بين دو نفر، يعنى يكى به ديگرى به عنوان مجازات ضررى كه زده، ضرر رساند حتّى اگر نفعى هم از آن ضرر نبيند، و اضرار فعل متعدّى است يعنى به ديگرى ضرر رساندن».

٣٣٦٩- و نيز امام صادق ٧ فرمود: وقتى كه ملك افراز شد و حدودش به تفكيك معيّن گرديد ديگر حقّ شفعه معنى ندارد [و حقّ شفعه براى آن دو شريك ثابت است كه هنوز ملكشان قسمت نشده باشد.]

٣٣٧٠- سكونى از امام صادق از پدرش عليهما السّلام نقل كرده كه فرمود:

على ٧ فرموده است كه شفعه به عدد شركاء است.

مترجم گويد: «مراد امام ٧ آنست كه هر يك از شركاء استحقاق اين حقّ را جداگانه دارد، و ظاهر اين خبر و خبر عقبة بن خالد اين است كه شفعه‌