ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨٠ - *(جايى كه بايد بعد از اقامه بينه مدعى را قسم هم داد) *

* (حكم ردّ قسم و بطلان حقّ با نكول آن)*

٣٣٤٢- ابان، از جميل از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود:

هر گاه مدّعى اقامه بيّنه كند ديگر بر او واجب نيست كه قسم بخورد و أمّا اگر اقامه بيّنه نكند، و مدّعى عليه بگويد: قسم بخور كه من بر تو فلان حقّ را دارم و مدّعى نكول كند و حاضر به قسم نشود ديگر حقّ مطالبه ندارد.

شرح: «جميل» در سند حديث على الظاهر تصحيف «رجل» است.

* (جايى كه بايد بعد از اقامه بيّنه مدّعى را قسم هم داد)*

٣٣٤٣- ياسين ضرير از عبد الرّحمن بن أبى عبد اللَّه روايت كرده گويد: به امام موسى بن جعفر ٧ گفتم: براى من توضيح دهيد كه اگر مردى ادّعاى مالى عليه ديگرى داشت ولى دليل و شاهد نداشت چه كند؟ فرمود: يمين مدّعى بر مدّعى عليه لازم و ثابت است و بايد قسم دهد، پس اگر مدّعى عليه حاضر شد و قسم ياد كرد هيچ حقّى آن شخص (مدّعى) بر او ندارد و ديگر مدّعى حقّ مطالبه‌اش ساقط مى‌شود، و اگر قسم را ردّ كرد و گفت: خود مدّعى قسم ياد كند و مدّعى حاضر به قسم نشد باز حقّى بر مدّعى عليه ندارد، و اگر مدّعى عليه از دنيا رفته باشد و اقامه بيّنه‌