ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٨ - *(باب صيد و شكار و سر بريدن حيوانات) *

٤١٣٧- و امير مؤمنان ٧ در مورد كسى كه تيرهائى دارد كه داراى پيكان نيست و آن همه چوب است و همان چوب را كه از كمان رها مى‌كند از پهلو به پرنده مى‌خورد و مى‌درد و او را مى‌كشد و نام خدا را مى‌برد اگر چه خون نيايد، فرمود:

اگر اين آلت‌ها براى شكار ساخته شده و مشخّص است (يعنى آلت صيد است) مى‌تواند از آن بخورد در صورتى كه نام خدا را هنگام رها كردن برده باشد.

٤١٣٨- حريز بن عبد اللَّه گويد: از امام صادق ٧ راجع به شكارى كه با سنگ و يا بندق (گلوله گلى) كشته شود سؤال شد كه از آن خورده مى‌شود؟

فرمود: نه، (زيرا سنگ و كلوخ و اين نوع چيزها به صدمه حيوان را مى‌كشد نه با دريدن و شكافتن، چشم را كور مى‌كند و دندان و دنده را مى‌شكند و حيوان را با زجر و سختى مى‌كشد).

٤١٣٩- (امام باقر ٧ در كلامى فرمود): امير مؤمنان ٧ در مورد شكار مرده‌اى كه در پيكر او تيرى ديده مى‌شود ولى معلوم نيست كه چه كسى به او تير انداخته فرمود: آن را نخوريد. (چه معلوم نيست تيرانداز مسلمان بوده يا نه، به قصد صيد انداخته و نام خدا را برده يا نه، اگر مسلمان بوده و يا نبوده و عمدا بسم اللَّه نگفته حرام خواهد بود).