ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥١٩ - كفارات

شصت مسكين، و قضاء كردن روزه آن روز، و اگر مجامعت با حلال خود كرده يا با چيز مباح افطار نموده پس يك كفّاره بر اوست و قضاى روزه آن روز، و چنانچه آن را از روى فراموشى بجاى آورده بود چيزى بر او نيست (كفّاره ندارد).

٤٣٣٢- و امير مؤمنان ٧ فرمود: هر كس سوگند ياد كرده و بگويد:

نه به صاحب قرآن (و آن را بشكند) بر اوست كه يك كفّاره سوگند بدهد.

٤٣٣٣- حنان بن سدير گويد: امام باقر ٧ فرمود: هر گناهى كشته شدن در راه خدا كفّاره آنست جز بدهكارى بمردم كه كفّاره آن پرداخت كردن آنست يا راضى كردن صاحبش، يا اينكه صاحب حقّ، خود ببخشد.

٤٣٣٤- جميل بن صالح گويد: كنيزى در مدينه داشتم يك وقت از حيض رفت من براى خداوند عزّ و جلّ نذرى كردم كه باز شود و حائض گردد، بعد متوجّه شدم كه قبل از اينكه من نذر كنم او حائض شده بوده است- به امام صادق ٧ نوشتم، و خود در مدينه بودم- امام در پاسخ نوشت، چنانچه قبل از اينكه تو نذر كرده باشى حائض شده چيزى بر تو نباشد و اگر پس از آن حائض شده بايد نذر