ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٦ - *(باب شهادت دادن به دروغ و آنچه در اين باره آمده است) *

بايد بپردازند و زن هم عدّه (طلاق) نگه دارد و (بدون هيچ شرط) به شوهر اوّل بازگردد.

٣٣٣٥- حسن بن محبوب از علاء و ابى ايّوب از محمد بن مسلم روايت كرده‌اند كه حضرت باقر ٧ در باره زنى كه شوهرش به سفر رفته بود و دو مرد نزد او شهادت داده بودند كه همسرش او را طلاق غيابى داده است و زن نيز بر اين تصوّر عدّه نگهداشته بعد شوهرى اختيار كرد، پس از چندى شوهر غايب آمد و فكر مى‌كرد كه زن خويش را طلاق نگفته است، و يكى از دو شاهد هم خود را تكذيب مى‌كرد و مى‌گفت: من به دروغ شهادت داده‌ام، فرمود: شوهر دوم راهى بر او ندارد، و مهريّه را بايد آن كه گفته است به دروغ شهادت دادم بپردازد و به شوهر دوم بدهد (در صورتى كه پرداخته باشد و إلّا بايد به زن داد) و ميان او و شوهر ثانى جدائى انداخته شود (و زن عدّه نگهدارد) و مرد با او نزديكى نكند تا عدّه‌اش منقضى شود.

٣٣٣٦- علىّ بن مطر از عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: گواهى دهندگان بدروغ بايد تازيانه خورند ولى حدّ معينى ندارد و بستگى به اختيار امام و حاكم شرع دارد هر قدر صلاح بداند، و بايد آنها را گرد شهر طواف داد و بمردم معرّفى كرد كه آنان را بشناسند و شهادتشان را ديگران نپذيرند. و در