ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٥ - *(تعهدات به سوگند و نذر و كفاره) *

است بطور معمول يعنى همان طور كه انسان فرزند و عيال خود را نفقه مى‌دهد، يا براى هر مسكين يك مدّ (٧٥٠ گرم آرد يا گندم يا نان) يا ده برهنه را پوشانيدن به هر يك دو جامه (پيراهن و ازار) دادن، يا يك بنده آزاد كردن است و هر گاه اينها را نيافت و يا قدرت آن را نيافت سه روز پى در پى روزه گرفتن اين كفّاره قسمهائى است كه خورده و آن را شكسته‌ايد.

و اگر كسى نذر كند كه هر روز شنبه و يا يك شنبه و يا روزى ديگر از ايّام معيّن را روزه بگيرد بايد بدين نذر خود وفا كند و نمى‌تواند آن را ترك كند مگر آنكه دليلى موجّه داشته باشد. و البتّه در حال مرض و يا سفر، گرفتن اين چنين روزه‌اى از وى برداشته شده است مگر آنكه به هنگام نذر، در چنين هنگامى را هم تعهّد كرد باشد. و اگر كسى بدون دليل موجّه شرعى، روزه خود را بخورد بايد كه به ازاى هر روز كه افطار كرده است، ده مسكين را اطعام كند.

و اگر كسى نذر كرد كه روز معيّنى را از هفته در مدّت حيات روزه بدارد و آن روز به عيد فطر يا أضحى افتاد و يا ايّام تشريق (١١ و ١٢ و ١٣ ذى الحجّة)، يا در آن روز مسافر بود يا مريض شد، خداوند در همه آن ايّام روزه را از او برداشته و او را از گرفتن روزه معاف داشته است پس به جاى هر روز در ايّام ديگر يك روز روزه بگيرد.