ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٨ - *(باب رهن - گروه) *

قبال مبلغ مالى كه نزد او به گرو نهاده بودند و مال تلف شده بود، فرمود: مال راهن از بين رفته و مرتهن مى‌تواند طلبش را از بدهكار بگيرد.

(رهن به معنى گروگذارى است در مقابل دين و قرض، و به گرودهنده «راهن» و به گروگيرنده «مرتهن» و به چيزى كه گرو مى‌نهد: «مرهون» يا «رهن» گويند).

٤٠٩٥- در روايت سكونى از جعفر بن محمّد از پدرش از پدرانش عليهم السّلام از امير مؤمنان ٧ از رسول خدا ٦ چنين آمده است كه آن حضرت فرمود: هر گاه حيوان سوارى را گرو گذارند تا از سواريش استفاده كنند، آن كس كه او را سوار شده بايد نفقه‌اش را بدهد، و نيز حيوان شيرده‌اى را كه رهن گذارده‌اند تا مرتهن از شير آن استفاده كند نفقه و مخارج آن حيوان با كسى است كه از شيرش استفاده مى‌كند.

شرح: «مشهور آنست كه گروگيرنده (مرتهن) نمى‌تواند از عين مرهون استفاده كند مگر با اذن راهن (گروگذارنده) و چنانچه بدون اجازه او تصرّف كرد نفقه‌اش بر او واجب خواهد بود».

٤٠٩٦- اسحاق بن عمّار گويد: به امام كاظم ٧ عرض كردم:

مردى در برابر دينى غلامى را گرو گرفت و اين غلام چشمانش آسيب ديد يا نقص‌