ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٨٤ - ١٣٢

١٣٠-

از مسعدة بن صدقه از امام صادق (ع) فرمود: مردى نزد پيغمبر (ص) آمد و باو گفت يا رسول اللَّه بمن سفارشى كن، رسول خدا (ص) باو فرمود آيا تو سفارش پذيرى اگر منت سفارش كنم؟ سه بار جمله را باو باز گفت و آن مرد در هر بار پاسخ داد: آرى يا رسول اللَّه و پس از آن رسول خدا (ص) به او فرمود من تو را سفارش ميكنم كه هر گاه آهنك كارى كردى در انجام آن خوب بينديش و در باره آن پيش بينى بسزائى بكن و اگر درست است و خوش عاقبت است آن را انجام بده و اگر گم راهى و بد سرانجامى است آن را وانه.

١٣١-

فرمود (ص): رحم كنيد بعزيزى كه خوار شده و بتوانگرى كه درويش و مستمند شده و بعالمى كه در دوران نادانها گرفتار شده و گم نام گرديده‌[١]

١٣٢-

مسعدة بن صدقة گويد از امام صادق (ع) شنيدم يك روز بياران خود ميفرمود: هر كه دوستانه بشما روى كرد با چنگال سرزنش و نكوهش چهره او را نخراشيد و بد كردارى كمر- شكن وى را بيادش مى‌آوريد زيرا اين كار ناهنجار نه از شيوه رسول خدا است (ص) و نه از شيوه دوستان و جانشينان او.

گويد: امام صادق (ع) فرمود: راستى بهترين ارثى كه پدران به پسران دهند ادب است نه مال- دنيا زيرا مال رفتنى است و ادب ميماند.

مسعده گويد مقصودش از ادب دانش است.

گويد: امام صادق (ع) فرمود: اگر دو روز هم از عمرت مانده يك روزش بادب آموزى پرداز

[١]