روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٠٠ - ترجمه

خواهد [١]،مرا بر تو شفقتى هست،در عزم من آن است كه با تو احسان كنم.

و نخعى گفت:روا باشد كه او را هديّه‌اى فرستد و به مهمّات او قيام كند.

ابو عبيده گفت:روا باشد كه ولىّ او را گويد كه بى‌آگاهى من كارى مكن [٢]در تزويج اين زن.مجاهد گفت [٣]:مردى زنى را گفت-و او از قفاى جنازه شوهر مى‌رفت-سبق مبر تو را خود [٤]،يعنى با كسى زبانى مده.گفت:زودتر بايست گفتن،كه من زبان بدادم جاى ديگر.

سكينه بنت حنظله روايت كند كه:محمّد بن علىّ الباقر-عليهما السّلام-در نزديك من آمد،و من در عدّت بودم،مرا گفت:همانا شناخته باشى قرابت من از رسول-عليه السّلام-و حقّ پدران من،و حقّ جدّم علىّ بو طالب [٥]و قدمت و سابقت او؟من گفتم:يا بن رسول‌اللّٰه!مرا خطبت مى‌كنى و من در عدّتم،و مردمان فقه و علم از تو مى‌آموزند.گفت:اى سبحان‌اللّٰه!من خطبتى نكردم،من حديث جدّ و پدرم كردم و سابقه ايشان.تو نشنيدى كه رسول-عليه السّلام-در نزديك امّ سلمه شد و او در عدّت پسر عمّش بود.ابو سلمة،و حديث خود و مكان و منزلت خود مى‌گفت،بر دست تكيه زده،تا حصير در دست او اثر بكرد[٣١١-ر]،و آن‌كه او كرد خطبه نبود.

ابن زيد گفت:هرچه دون عزم نكاح باشد،آن [٦]تعريض بود.و خطبه التماس نكاح باشد.و گفته‌اند:خطبه كيفيّت از [٧]خواستن بود كالعقدة و الرّكبة.و گفته‌اند:

سؤال الرّجل المرأة ان يجيبها الى خطبها،و الخطب الامر و الحاجة،تقول [٨]:ما خطبك،اى ما امرك و ما حاجتك، قٰالَ فَمٰا خَطْبُكَ يٰا سٰامِرِيُّ [٩].اخفش گفت:

خطبه،خواستن باشد خطبه،خواندن.