روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٨١ - ترجمه

ما را در اين كوهستان دشمنان [١]هستند اغلف،يعنى ختنه‌ناكرده،چون دويست مرد از ايشان[بكشى] [٢]و به علامت غلفه [٣]ايشان با پيش من آرى،من دختر به تو دهم.او بيامد به آنجا رفت،و ايشان را [٤]هركه را يافت مى‌كشت و غلفه ايشان با رشته مى‌كرد تا تمامى دويست كس را بكشت،و نشان را با پيش طالوت آورد.

طالوت دختر به او داد و انگشترى ملك در دست او كرد،و داود بر سرير سرورى بنشست و به عدل مشغول شد،و مردم به او اقبال كردند و مايل شدند به او.

جماعتى مفسّران روايت كردند كه طالوت حسد برد بر داود،قصد كشتن او كرد.داود بگريخت و در كوهى پنهان شد،و طالوت در طلب او عالم خراب كرد، و هركس از علما و احبار بنى اسرايل كه او را نهى كردند از كشتن او [٥]،او را بكشت تا در همۀ بنى اسرايل جز يك زن نماند از نژاد علما،او را پنهان كردند-في خرافات طويلة-كه ظاهر قرآن از آن مانع است،من قوله تعالى: إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰاهُ عَلَيْكُمْ وَ زٰادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ [٦]،و خداى تعالى اين معنى جز با كسى نكند از اطلاق لفظ«اصطفا»و آنچه آيت متضمّن آن است كه او معصوم باشد.

و بعضى مفسّران گفتند:[طالوت] [٧]پيغمبر بود،و اگر اين روايت درست باشد صغيره و كبيره در حقّ او ممنوع بود،پس اولى [٨]باشد كه كتاب را صيانت [٩]كنند از حديثهاى مطعون.

و گفته‌اند:طالوت چهل سال پادشاهى كرد و ملك به داود سپرد و با پيش خداى تعالى شد،و كار [١٠]داود در ملك مقرّر شد،و بنى اسرايل جمله به او [١١]مجتمع