انس مالك روايت كند كه:در خدمت رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله-در عيادت بيمارى شديم [٢]سخت به حالى شديد بود،پنداشتى كبوتر بچّه‌اى است كه موى از وى بكنند.رسول-عليه السّلام-گفت:دعا نمى‌كنى؟گفت:آرى يا رسول‌اللّٰه!دعا مى‌كنم كه:بار خدايا!هر عقوبتى كه مرا در قيامت خواهى كرد،همه با دنيا افكن كه من طاقت عذاب دوزخ ندارم.رسول-عليه السّلام-گفت:بد گفتى براى خود،

هلاّ قلت اللّهمّ [٣]ربّنا آتنا فى الدّنيا حسنة و فى الآخرة حسنة و قنا عذاب النّار ،چرا نگفتى بار خدايا!ما را در دنيا نيكى ده و در آخرت نيكى ده،و ما را از عذاب دوزخ نگاه دار؟ و آن مرد اين دعا بكرد،خداى تعالى او را شفا داد.

عوف در تفسير اين آيت گفت:هركه [٤]خداى تعالى او را اسلام و قرآن داده باشد و اهل و مال [٥]،او را حسنه دنيا و آخرت داده باشد.

حمّاد روايت كرد از ثابت كه جماعتى به نزديك انس مالك آمدند و گفتند:

براى ما دعاى كن،گفت [٦]:اللهم ربنا آتنا فى الدنيا حسنة و فى الآخرة حسنة

[١] .مج،وز،دب،آج،لب،فق،مب،مر:گفته‌اند.

[٢] .وز:شدم.

[٦] [٣] .مب+قوله تعالى.

[٤] .مج،وز:كه را

[٥] .دب،آج،لب،فق،مب،مر:عيال.