روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٥٥ - ترجمه

بنيامين [١]بن يعقوب بود،گفتند:مردى دبّاغ بود اديم كردى.

عكرمه و سدّى گفتند:سقّا بود،به چهار پاى [٢]آب كشيدى از نيل.و گفته‌اند:

مكارى بود،خربنده بود،خرش گم شد.در طلب خر مى‌گرديد با غلامى از آن پدرش،به در سراى اشمويل [٣]رسيدند،غلام گفت:اگر در نزديك اين پيغامبر شويم [٤]،باشد كه ما را خبر دهد از احوال اين چهار پاى.در سراى رفتند،و آن قرن پيش اشمويل [٥]نهاده بود [٦]و روغن در وى.

چون طالوت از در سراى در شد،و وجوه و اعيان بنى اسرايل حاضر [٧]،روغن [٨]جوشيدن گرفت.طالوت بنشست و خواست تا حديث چهار پاى كند.اشمويل [٩]در او نگريد،گفت:بر پاى خيز.او بر پاى خاست،[٣٣٠-پ]آن عصا به بالاى او بازگرفت هم بالاى او [١٠]بود.گفت:پيش من آى.طالوت،پيش [١١]رفت،آن روغن قدس بر سر او ريخت روغن گرد سر او چون اكليلى مى‌گشت،و هيچ به روى [١٢]او فرونيامد [١٣].سر او به آن روغن مدهّن كرد و گفت:برو كه تو پادشاه بنى اسرائيلى [١٤].گفت:

چگونه؟ گفت:خداى تعالى مرا فرموده است كه تو را پادشاه [١٥]بنى اسرايل كنم.گفت:

يا رسول‌اللّٰه!دانسته باشى كه من از نزديكترين اسباط بنى اسرائيلم و از جمله اشراف ايشانم؟گفت:بلى.گفت:آيت و علامت اين حديث چيست؟گفت:آن است كه تو با خانه شوى،پدرت چهار پاى بازيافته بود.

آنگه اشمويل [١٦]بنى اسرايل را گفت: إِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طٰالُوتَ مَلِكاً ،خداى