فعليه عدّة،و لفظ«عليه»مبنى بود از وجوب.پس حق‌تعالى [٢]سفر و مرض را [٣]قضا بواجب كرد،و قضا واجب نبود تا افطار نبود.و نيز اخبار متظاهر است به آن‌كه روزه بايد گشادن.

جابر روايت كرد از رسول-عليه السّلام-كه او گفت:

ليس من البر الصيام فى السفر. و از عبد اللّٰه عمر پرسيدند كه:در سفر [٤]چه گويى؟گفت:اگر كسى صدقه‌اى كند بر تو،تو آن را رد كنى؟و اين صدقه‌اى است كه خداى تعالى كرد بر ما،رد چون توان كردن [٥]! عبد الرّحمن عوف روايت كند از رسول-عليه السّلام-كه او گفت:

الصّائم فى السّفر كالمفطر فى الحضر.

و جابر روايت كند كه رسول را-عليه السّلام-گفتند:جماعتى در سفر روزه مى‌دارند،گفت:

اولئك العصاة ،ايشان عاصيان‌اند.

باقر [٦]-عليه السّلام-گفت:پدرم در سفر روزه نداشتى و نهى كردى از آن،و ابو هريره گفت پسرش را-كه با او بود در سفرى و روزه مى‌داشت-و او [٧]نمى‌داشت -پسر را گفت:لا محال كه به حضر شوى روزه بازدارى.و عروة بن الزّبير هم اين فرمود مردى را كه در سفر روزه [٨]بود.و اخبار در اين معنى بسيار است.

اگر در آيت تقدير كنند لفظ«افطار»و گويند چنين است:فمن كان منكم مريضا او على سفر فأفطر فعليه عدّة من ايّام اخر،گوييم:در كلام تقدير محذوفى كردن كه كلام بر او دليل نكند تا مذهب با آن درست شود [٩]روا نباشد،گفتند:معنى

[١] .مج:محذوفى.

[٢] .همۀ نسخه بدلها+به نفس.

[٣] .همۀ نسخه بدلها:و.

[٤] .مب:پرسيدند از روزۀ سفر،ديگر نسخه بدلها:پرسيدند روزۀ سفر.

[٥] .همۀ نسخه بدلها:رد صدقۀ او نشايد كردن.

[٦] .همۀ نسخه بدلها:و ابو جعفر باقر.

[٧] .همۀ نسخه بدلها:و ابو هريره.

[٨] .همۀ نسخه بدلها+داشته.

[٩] .همۀ نسخه بدلها:راست كنند.