روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٠٠

از مكاره آخرت [١].خوارترين مكاره دنيا درويشى باشد،و خوارترين مكاره آخرت عذاب گور باشد.

ابو المتوكّل النّاجى روايت كند كه ابو هريره گفت:كليد خانه صدقه در دست من بود.يك روز در باز كردم،خرماى صدقه كم بود[مقدار كفى] [٢]،و دوم [٣]روز همچنين بود [٤].برفتم و رسول را-صلّى اللّٰه عليه و آله-بگفتم.مرا گفت:يا ابا هريره! خواهى كه آن دزد را بگيرى؟گفتم:بلى يا رسول‌اللّٰه.گفت:چون در بگشايى بگوى [٥]:

سبحان من سخّرك لمحمّد، سبحان آن خدايى كه تو را مسخّر محمّد كرد [٦].

من ديگربار در خانه شدم،خرما كم بود.من اين كلمه بگفتم.شخصى سياه منكر را ديدم بر سر آن خرما از آن مى‌خورد.من در او در [٧]آويختم،گفتم:تو را به نزديك رسول -صلّى اللّٰه عليه و آله-برم.گفت:دست از من بدار كه با تو عهد [٨]كنم كه دگر معاودت نكنم،تا مانند اين عهد كرد من دست از او بداشتم.

مدّتى بر آمد با سر كار شد،من رسول را بازگفتم.رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله-مرا گفت:تو نيز با سر [٩]كلمه شو.من در خانه شدم [١٠]،گفتم:سبحان من سخّرك لمحمّد.ديگرباره بگرفتم او را،گفتم:يا عدوّ اللّٰه!نه با من عهد كردى [١١]كه ديگر مثل اين نكنى؟گفت:آرى خطا كردم،مرا رها كن كه ديگر اين نكنم.من در او آويختم و گفتم:دست از تو بازندارم تا تو را پيش رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله-برم [١٢].

گفت:دست از من بدار تا تو را چيزى آموزم كه تو چون آن برخوانى هيچ‌كس از جنّيان-خورد [١٣]و بزرگ و نر و ماده-گرد تو و متاع تو نگردند.من گفتم:كدام است