آرى، تو چنين مى‌پندارى، امّا سخت در اشتباهى! پس آهسته‌تر، اندكى آهسته‌تر تا به تو هشدار دهم كه سخن آفريدگار تواناى هستى را از ياد نبرى! آيا فراموش كرده‌اى كه خدا مى‌فرمايد:

و آن كسانى كه كفر ورزيدند و راه بيداد در پيش گرفتند، گمان نبرند كه اگر ما به آنان مهلت مى‌دهيم و بى‌درنگ كيفرشان نمى‌كنيم، به سود آنان است؛ هرگز! ما به آنان مهلت مى‌دهيم تا بر گناهانشان بيفزايند؛ و برايشان عذابى رسواگر و خواركننده خواهد بود.

آن گاه ژرفنگرانه و شجاعانه، و به منظور انگيزش غفلت‌زدگان و آگاهى عصرها و نسل‌ها از حقيقت جنبش آزاديخواهانه و اصلاح‌طلبانه عاشورا خروشيد كه: أ من العدل يا ابن الطّلقاء تخديرك حرائرك و امائك، و سوقك بنات رسول اللَّه سبايا، قد هتكت ستورهنّ، و أبديت وجوههنّ، تحدو بهنّ الاعداء من بلد الى بلد و يستشرفهنّ أهل المناهل و المناقل، و يتصفّح وجوههنّ القريب و البعيد، و الدّنىّ و الشّريف، ليس معهنّ من رجالهنّ ولىّ، و لا من حماتهنّ حمّى، و كيف يرتجى مراقبة من لفظ فوه أكباد الاذكياء، و نبت لحمه بدماء الشّهداء، و كيف لا يستبطأ في بغضنا أهل البيت من نظر الينا بالشّنف و الشّنآن، و الاحن و الاضغان ثمّ تقول غير متأثّم و لا مستعظم:

لأهلّوا و استهلّوا فرحا		ثمّ قالوا يا يزيد لا تشل‌[١]

منتحيا على ثنايا ابى عبد اللَّه سيّد شباب اهل الجنّة تنكتها بمحضرتك.

و كيف لا تقول ذلك، و قد نكأت القرحة، و استأصلت الشّافة باراقتك دماء ذرّيّة محمّد ٦ و نجوم الارض من آل عبد المطّلب، و تهتف باشياخك زعمت انّك تناديهم، فلتردّنّ وشيكا موردهم، و لتودّنّ انّك شللت و بمكت و لم تكن قلت ما قلت، و فعلت.

هان اى زاده رهاشدگان و پسر آنانى كه نياى گرانقدرم از سر مهر و كرامت از گناه و بيدادشان گذشت و آنان را در فتح مكّه بخشيد و از بند اسارت رهايشان ساخت! اى يزيد! آيا اين از عدالت و دادگرى نظام پليد و آزادى‌كش اموى است كه تو تيره بخت، زنان و كنيزكان خود را در امنيّت و آسايش، پشت پرده‌ها بنشانى و آن گاه دختران ارجمند و آزاده پيامبر خدا را در بند اسارت و بيداد، به اين شهر و آن شهر

[١]- بحار، ج ٤٥، ص ١٥٨.