اى كاش! آن رويداد تكاندهنده و پر خطر را با نثار جان از آنان دور مى‌ساختم! و اى كاش! هنگامه پديد آمدن آن همه درد و رنج و گرفتارى بر آنان را در مى‌يافتم و به تأخير مى‌افكندم، و با جان و مال و همه وجود و امكانات خويش آن گرفتارى‌ها را از آنان بر مى‌داشتم و به جان مى‌خريدم! و سرفراز مى‌شدم! و اى كاش! اين افتخار نصيب و روزى من مى‌شد كه فداى سالار و بزرگ آنان مى‌شدم، تا بدين وسيله حق بزرگ نياى گرانقدرشان پيامبر خدا را ادا كرده باشم و ميان آن عزيزان بارگاه خدا و سرنوشت پرافتخارشان حايل مى‌شدم! از پدرم- كه رحمت خدا هماره بر او باد- روايت شده است كه ششمين امام نور، حضرت صادق ٧، مى‌فرمود:

«من ذكرنا عنده في مجلس، فقد غيّبا بشطر كلمة أو فاضت عيناه رحمة لنا و رقّة لمصابنا مثل جناح بعوضة، غفرت له ذنوبه و لو كانت مثل زبد البحر.»

[١] هر كس در مجلس و محفل سوگوارى ما خاندان رسالت، به اندازه پاره‌اى از يك كلمه از سوگ ما نزد او سخن رود و او به ياد ما و در انديشه آرمانها و در جهت راه و رسم ما باشد، و يا بخاطر مهر و محبّت به ما و احساس همدردى با مصائب و گرفتارى‌هاى ما، به اندازه بال مگسى اشك از ديدگانش روان گردد، چنين كسى لغزشها و گناهانش- اگر چه به اندازه كف‌هاى دريا باشد كه بر روى آب قرار مى‌گيرد- آمرزيده خواهد شد.

و چهارمين امام نور حضرت سجّاد ٧ مى‌فرمود:

«ايّما مؤمن ذرفت عيناه لقتل الحسين ٧ حتى تسيل على خدّه، بوّأه اللَّه بها في الجنة غرفا يسكنها أحقابا، و ايّما مؤمن دمعت عيناه لقتل الحسين و حزنا على ما مسّنا من الاذى من عدوّنا، بوّأه اللَّه منزل صدق. و ايّما مؤمن مسّه فينا أذى، صرف اللَّه عن وجهه الاذى و آمنه يوم القيامة من سخط النّار.»

[٢] هر انسان با ايمان و توحيدگرايى كه در شهادت حضرت حسين ٧، آگاهانه و

[١]- بحار الانوار، ج ٤٤، ص ٢٨٩؛ وسائل، ج ١٠، ص ٣٩١؛ محاسن، ج ١، ص ٦٣، ح ١١٠؛ كامل الزيارات، ص ١٠٣، ح ٨.

[٢]- بحار، ج ٤٤، ص ٢٨١؛ تفسير قمّى، ص ٦١٦؛ ثواب الاعمال، ص ٤٧؛ كامل الزيارات، ص ١٠٠؛ لهوف، ص ٥.