در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ١٦٣ - نامه فرماندار مكه به دربار خلافت

پس چه باك از شهادت؟!

باز هم كاروان شور و ايمان به راه خويش ادامه داد تا در نيمه‌هاى روز به منزلگاهى به نام «ثعلبيه» رسيد.

در آنجا بود كه حسين ٧ در حالى كه سر بر روى زانو نهاده بود اندكى به خواب رفت و بيدار شد و فرمود:

«قد رأيت هاتفا يقول: أنتم تسرعون و المنايا تسرع بكم الى الجنّة.»

درست در همين لحظات كه چشمانم به خواب رفت، ندا دهنده‌اى را ديدم كه مى‌گويد: شما اى كاروانيان! آرى، شما! به سوى كوى شهادت شتاب مى‌كنيد و مرگ نيز شما را به سوى بهشت پرطراوت و زيبا مى‌راند.

فرزند ارجمندش، على با شنيدن سخن پدر گفت:

«يا أبه أ فلسنا على الحقّ؟»

پدر جان! مگر ما بر شاهراه حق و عدالت گام نسپرده‌ايم؟

آن حضرت فرمود:

«بلى و الّذى اليه مرجع العباد.»

چرا پسرم! به آن خدايى كه بازگشت بندگان به سوى اوست، ما در راه حقّ و عدالت و در انديشه نجات و آزادى مردم و زنده ساختن حقوق پايمال‌شده آنان و شرايط و روابط آزادمنشانه و خداپسندانه هستيم و براى خدا اين رنج‌ها را به جان مى‌خريم.

جوان انديشمند حسين ٧ گفت:

«اذن لا نبالى بالموت.»

در اين صورت پس چه باك از مرگ پرافتخار و شهادت در راه خدا؟!

نامه فرماندار مكّه به دربار خلافت‌

در اين مورد آورده‌اند كه: فرماندار مكه، «عمرو بن سعيد» نامه‌اى به شام نوشت و در آن دعوت عدالتخواهانه و اصلاح‌طلبانه پيشواى آزادى را به يزيد گزارش كرد؛ هنگامى كه او آن نامه را خواند به زمزمه اين شعر پرداخت كه:

فان لا تزر ارض العدو و تأته ...