در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ٢٦٠ - زندگى يا مرگ آزادمنشانه

او با ديدگانى اشكبار فرمود:

«يا بنتاه! انّ عمّك قد قتل ...»

دخت گرانمايه‌ام! عموى قهرمانت را كشتند.

و در اين هنگام خواهر قهرمانش زينب فرياد برآورد كه:

«و اخاه! وا عباساه! واضيعتنا بعدك!» هان اى جان برادر! اى عباس عزيز! اى داد از گرفتارى و تنهايى ما پس از شهادت جانسوز تو!]

زندگى يا مرگ آزادمنشانه‌

پس از شهادت «عباس» بود كه حسين ٧، تجاوزكاران آتش افروز را به پيكار فراخواند و سپاه اموى از هر سو بسان مور و ملخ بر او هجوم بردند و آن حضرت نيز هر تجاوزگرى را كه به جنگ او آمد، طعمه شمشير ستم سوز خويش ساخت تا آنجايى كه كارزار دفاعى حسين ٧ در لشكر اموى به روشنى اثر گذاشت.

آن گرانمايه عصرها و نسل‌ها، صف‌هاى دشمن حق ستيز را درهم مى‌نورديد و اين سروده شورانگيز و درس آموز را مى‌خواند:

مرگ آزادمنشانه بهتر از ذلت پذيرى و تن سپردن به خفت و خوارى است و با همه اين‌ها تن سپردن به ذلت، باز هم بهتر از پذيرفتن آتش شعله‌ور دوزخ است.

[هان اى تجاوزكاران اموى مسلك! مرا نمى‌شناسيد؟ من حسين هستم، حسين! فرزند امير مؤمنان على ٧؛ بدانيد كه من سوگند ياد كرده‌ام كه در برابر استبداد سر فرود نياورم و هرگز هم سر فرود نخواهم آورد.

من از حقوق و كرامت خاندان پر افتخار پدرم دفاع خواهم كرد و از آزادى و عدالت و حقوق پايمال شده آنان حمايت خواهم نمود و در راه دين و آيين پيامبر آزادى، سر بر بستر شهادت خواهم نهاد.