گروه مسلمانان و جامعه اسلامى جدا ساخته و ميان امّت پيامبر بذر پراكندگى و اختلاف مى‌افشانى؟ آن حضرت در پاسخ پندارهاى بى‌اساس و بافته‌هاى آنان فرمود: عملكرد من از آن من خواهد بود و عملكرد شما براى شما؛ شمايان از راهى كه من براى خدا و نجات دين و آزادى بندگان در بند او در پيش گرفته‌ام بيگانه‌ايد و من نيز از عملكرد شما كه به بارگاه استبداد خدمت مى‌كنيد و آزادگى و دادخواهى را به مسلخ مى‌بريد بيزارم.

«لِي عَمَلِي وَ لَكُمْ عَمَلُكُمْ، أَنْتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَرِي‌ءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ‌.»

و بدين‌سان، حسين ٧ با هجرت شگفت‌انگيزش از حرم خدا، حرمت حرم را پاس داشت و از سوى كهن‌ترين معبد توحيد و تقوا و خانه جاودانه حق به سوى حق گام سپرد.

پيشنهاد «طرماح»

«طرماح بن حكم» از كسانى است كه در راه كوفه به حضور پيشواى آزادمردان شرفياب گرديد و با آن حضرت به گفتگو نشست و چون، مردى هوشمند و روشنفكر و سياستمدار بود، و به ظاهر به روند تاريخ و اوضاع و احوال جارى آگاهى داشت و مردم‌شناس بود با رفتن آن حضرت به سوى عراق مخالفت ورزيد و پيشنهادى ديگر ارائه كرد، امّا حسين ٧ نپذيرفت و روشنگرى فرمود كه، چرا اين راه پر خطر را برگزيده است.

از او اين ديدار را اين گونه آورده‌اند:

در راه عراق به حجاز در حالى كه در تلاش و كوشش براى اداره زندگى و فراهم آوردن آذوقه و امكانات براى خانواده‌ام بودم، با حضرت حسين ٧ ديدار كردم. به آن گرانمايه جهان هستى گفتم: سرورم! مايل هستم واقعيّتى را به يادتان آورم، تا مباد كوفيان شما را با وعده‌ها و پيمانهاى خويش بفريبند و گرفتار رنج و مشكلات سازند! به خداى سوگند اگر با دعوت و بيعت آنان و وعده ياريشان وارد كوفه گردى، كشته خواهى شد و من نگران آن هستم كه به آنجا نيز نرسى و پيش از ورود به آنجا گرفتار گردى.

اگر به راستى كمر همّت بر پيكار با استبداد اموى بسته‌اى در منطقه تسخير ناپذير «يمن» و كوه‌هاى سر به آسمان كشيده آنجا فرود آى؛ چرا كه در آنجا دست دشمن به تو نخواهد رسيد و در آنجا پيكار با دشمن و دفاع از حقوق و آزادى و امنيّت خود و