در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ٤١١ - ٨ - زيد بن رقاد

دست و پاى او را بريدند و در ميان انبوهى از آتش افكندند. من با ديدن آن منظره به ياد نفرين چهارمين امام نور در حق او افتادم و خداى را سپاس گفتم.

مختار پرسيد اين چه هنگامه سپاس است؟

گفتم: در مدينه در محضر امام چهارم بودم كه حرمله را نفرين كرد و شگفتا! همان گونه كه نفرين كرده بود انجام شد! مختار گفت: مگر چگونه نفرين كرده بود؟

گفتم: فرمود: بار خدايا! حرارت آتش و گرمى آهن را به او بچشان! مختار از مركب پياده شد و دو ركعت نماز سپاس خواند.[١]

٧- مالك بدى‌

او را به همراه چند تن از يارانش در قادسيّه دستگير و نزد مختار آوردند و گفتند:

اينان در ريختن خون خاندان رسالت شركت داشتند. و «مالك بدى» كسى است كه در غارت لباسهاى حسين ٧ دست داشت و كلاه آن حضرت را ربوده بود.

مختار گفت: هان اى دشمنان خدا! اينك بدهى خود را بپردازيد؟ شما كسانى را كشتيد كه بايد هماره بر آنان درود و سلام بفرستيد، چرا چنين كرديد؟

گفتند: اى امير ما را به زور بردند! اينك بر ما منّت گذار و رحم كن.

پرسيد: چرا شما بر پسر پيامبر و خاندانش رحم نكرديد و از آب فرات نيز در مورد آنان نگذشتيد؟

و دستور داد: دست و پاى آنان را بريدند تا با شقاوت جان دادند.[٢]

٨- زيد بن رقاد

اين عنصر سبك مغز، كسى است كه «عبد اللَّه بن مسلم» را هدف تير قرار داد و به شهادت رساند.

خودش بر اين شقاوت هماره مى‌باليد و مى‌گفت: يكى از جوانان بنى هاشم دستش را به پيشانى‌اش آورد كه من با گلوله كف دست او را به پيشانى‌اش دوختم،

[١]- امالى طوسى، ص ٢٣٨.

[٢]- تاريخ طبرى، ج ٦، ص ٥٧.