در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ٢٢٥ - ١٠ -«حبيب» يا سردار كهنسال كاروان نور

شيرى به دشمن حمله مى‌برد كه:

من «يزيد» هستم و پدرم «مهاجر» است و در شهامت و شجاعت بسان شيرى هستم كه در بيشه است.

پروردگارا، من يارى رسان و يارى دهنده حسين هستم و پسر «سعد» را وانهاده و از راه بيدادگرانه او دورى گزيده‌ام.

گفتنى است كه «يزيد بن مهاجر» كه به «ابو شعثا كندى» شهرت داشت، از تيراندازان نامدار عرب بود و كمتر تيرش به خطا مى‌رفت.

[او نخست در سپاه اموى بود، امّا پس از شنيدن سخنان انسانساز و دعوتهاى روشنگرانه حسين ٧ و تلاش و درايت بى‌نظير او در راه دورى جستن از جنگ و درگيرى و پيشنهاد مسالمت و گرايش به حق و عدالت به «ابن سعد»، و آن گاه ديدن حق ستيزى او و سپاه اموى، خود را به اردوگاه نور و اصلاحات رسانيد و در صف ياران حسين ٧ قرار گرفت؛ و آن حضرت نيز به پاس حقگرايى و توبه‌اش ببارگاه خدا، او را دعا كرد و نيايشگرانه رو ببارگاه خدا گفت:

«اللّهم سدد رميته و اجعل ثوابه الجنة»

[١] بار خدايا او را در تيراندازى و جهادش، استوارى و توانمندى بخش و بهشت پرطراوت و نعمت را پاداش او قرار ده! او در روز عاشورا به سه شيوه نبرد كرد:

نخست سواره پيكار كرد تا مركبش را پى كردند.

آن گاه از آنجايى كه تيراندازى ماهر بود، دشمن را هدف تيرهاى خويش قرار داد.

و سرانجام با شمشير بر سپاه اموى تاخت و جنگيد تا عروس شهادت را در آغوش گرفت.]

١٠- «حبيب» يا سردار كهنسال كاروان نور

در اين هنگام بود كه «حصين بن نمير» يكى از سركردگان سپاه «عبيد» به ميدان آمد و هماورد طلبيد، و «حبيب بن مظاهر» سردار بزرگ سپاه حسين ٧ در برابر او

[١]- طبرى، ج ٧، ص ٣٥٥؛ أمالى صدوق، مجلس ٣٠.