بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٨٩ - استنتاج

پاى مرگ در ميان نبود!» مى‌گويد:

اى بيچاره، اشتباه تو در اين است كه زندگى دنيا را- كه به منزله مرگ تدريجى است- حيات جاويدان پنداشتى و بذر همت خود را در اين شوره‌زار پاشيدى.

البته اين برداشت اشتباه تو از زندگى دنيا، ناشى از قضاوت عقل كاذب تو است، عقل كاذبى كه همه‌چيز را معكوس مى‌بيند. در زندگى دنيا، جاودانگى و بقا مى‌جويد و از مرگ، نيستى و نابودى مى‌فهمد! درحالى‌كه قضيه به عكس است.

و از همين رو است كه رسول گرامى اسلام ٦ فرمودند:

«إيّاكم و مجالسة الموتى قالوا من الموتى يا رسول اللّه؟ قال: الأغنياء» و في رواية اخرى: أهل الدّنيا».

« (فرمود پيامبر ٦) از همنشينى با مردگان بپرهيزيد. عرضه داشتند: يا رسول اللّه، مردگان چه كسانى هستند؟ فرمود: ثروتمندان» و به روايتى «اهل دنيا».[١]

لذا همواره بايد از خدا خواست كه: بار پروردگارا! در اين دنياى فريبنده و نيرنگ‌باز، حقايق را آنچنان‌كه هست بر ما بنمايان!

... وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ.*

«و زندگى دنيا، جز متاع غرور و فريب نيست».[٢]

وقتى از حضرت على ٧ مى‌پرسند: «فأيّ النّاس أثبت رأيا؟»؛ «چه كسى از همه مردم انديشه ثابت‌تر دارد؟» حضرت فرمودند: «من لم يغرّه النّاس من نفسه و من لم تغرّه‌

[١] - شرح انقروى، ج ١٣، ص ٥٨٧

[٢] - حديد ٢٠؛ آل عمران؛ ١٨٥