بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٩٨ - ب حمله فرهنگى

ماجراى امام حسين را روايت مى‌كردم حضرت گريه مى‌كرد. تا آنجا كه صداى گريه از اندرون خانه بلند شد. سپس حضرت فرمود:

«يا أبا عمارة من أنشد في الحسين شعرا فأبكى خمسين فله الجنّة».

«هركس در عزاى حسين بن على شعرى بخواند و پنجاه نفر را بگرياند، بهشت براى اوست.»

حضرت تعداد را همچنان كم كرد تا رسيد به يك نفر سپس فرمود:

«من أنشد في الحسين شعرا فبكى فله الجنّة».

«هركس در عزاى حسين شعرى بخواند و خود بگريد، بهشت براى اوست.»

و هركس درباره حسين شعرى بخواند (فتباكى»؛ «خود را به حالت گريه درآورد» گرچه گريه هم نكند، باز «فله الجنّة».[١]

و باز حضرت امام صادق ٧ فرمودند:

«من ذكرنا عنده ففاضت عيناه حرّم اللّه وجهه على النّار».

«هركس كه نزد او ياد شويم و چشمانش اشك‌آلود گردد، خداوند چهره‌اش را بر آتش حرام مى‌كند.»[٢]

حضرت امام باقر ٧ فرمودند:

«أيّما مؤمن دمعت عيناه لقتل الحسين ٧ حتّى تسيل على خدّيه بوّأه اللّه بها في الجنّة غرفا يسكنها أحقابا».

«هر مؤمنى كه چشمش براى كشته شدن حسين ٧ اشك بريزد تا بر گونه‌اش روان گردد، خداوند او را در بهشت در غرفه‌ها جاى دهد كه روزگارى دراز در آن ساكن باشد.»[٣]

[١] - بحار الأنوار، ج ٤، ص ٢٨٢

[٢] - همان مدرك، ص ٢٨٥

[٣] - ثواب الأعمال.