بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٧٦ - استنتاج

چنين نيست كه براى انحراف همگان از يك نقشه استفاده شود. لذا مولانا مى‌گويد:

شيطان، همچون خيال، هر لحظه به شكلى درمى‌آيد.

وَ اسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَ أَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَ رَجِلِكَ وَ شارِكْهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ وَ عِدْهُمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلَّا غُرُوراً[١]

«هريك از آنها- بندگان خدا- را كه مى‌توانى، با صداى خود تحريك كن، لشكر سواره و پياده‌ات را بر آنها گسيل دار و در ثروت و فرزندانشان شركت جوى و آنها را با وعده‌ها سرگرم كن ولى شيطان جز فريب و دروغ وعده‌اى نمى‌دهد.»

بنابراين باتوجه به تنوع مكر شيطان، كسى جز خدا از مكر او خبر ندارد.

وَ قَدْ مَكَرُوا مَكْرَهُمْ وَ عِنْدَ اللَّهِ مَكْرُهُمْ وَ إِنْ كانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبالُ‌[٢]

«آنها نهايت مكر خود را به كار زدند و همه مكرها نزد خدا آشكار است، هرچند كوه‌ها با مكرشان از جا بركنده شود.»

حال كه چنين است بايد همواره از مكر شيطان به خدا پناه برد.

وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ.[٣]

«و بگو پروردگارا! من از وسوسه‌هاى شياطين به تو پناه مى‌برم.»

[١] - اسراء: ٦٤

[٢] - ابراهيم: ٤٦

[٣] - مؤمنون: ٩٧