بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٨٦ - استنتاج

*** مولانا گرچه اين بار نيز پرده حجب و حيا را دريده و برخلاف منهج اخلاق اسلامى مشى نموده است، ولى اين حقيقت را متذكر مى‌شود كه تبليغ قولى يا عملى تا از دروازه حواس نگذشته و بر دل ننشيند، نتيجه مطلوب در پى نخواهد آورد؛ چنانكه حضرت موسى ٧ شرايط تبليغ عملى خود را چنان فراهم آورد كه سخن برحق او از روزنه چشم و گوش ساحران گذشت و بر قلب آنان نشست به‌طورى‌كه ساحران از شدت عشق به حق، پاى خود را همچون چوب عصايى مى‌ديدند كه در مقابل ساطور غضب فرعونى هيچگونه احساس درد نمى‌كردند.

و ناراحتى آن ساحران به هنگام بريدن دست و پايشان، كمتر از ناراحتى پير مردى بود كه عصا از دستش گرفته باشند.

لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ‌[١]

«- فرعون گفت:- سوگند مى‌خورم كه دست‌ها و پاهاى شما را به‌طور خلاف قطع مى‌كنم سپس همه‌تان را به دار مى‌آويزم.»

فرياد شوق ساحران درحالى‌كه به آسمان مى‌رسيد به فرعون گفتند:

هان! اى فرعون ببر، بكش، اعدام كن، هرچه مى‌خواهى بكن كه اكنون جان ما از جان كندن نجات يافت؛ يعنى زندگى در حالت كفر و گناه چيزى جز جان كندن نيست و ايمان به خدا رهيدن از اين عذاب است.

[١] - اعراف: ١٢٤