بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٢٦ - استنتاج

وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌.[١]

«و هرگز چشم خود را به نعمت‌هاى مادى كه به گروههايى از آن‌ها داده‌ايم ميفكن كه اينها شكوفه‌هاى زندگى دنياست و براى آن است كه آنان را با آن بيازماييم و روزى پروردگارت بهتر و پايدارتر است.»

اين دو آيه كريمه، توجه ما را به نكات بسيار آموزنده زير جلب مى‌كند:

* مدّ عين؛ يعنى نگاه طولانى و ممتد به چيزى، و اين نوع نگاه معمولا از خصوصيات نگاه‌هاى حسرت‌انگيز است. در هر حال چه نگاه ممتد و چه غير ممتد، قرآن مى‌خواهد بفرمايد كه: هرگز نگاه حسرت‌بار به نعمت‌هاى مردم نداشته باشيد.

* به خاطر چيزهايى كه ديگران دارند و تو ندارى غمگين مباش. اين حزن و اندوه، اثر سوء نگاه حسرت‌آلود به نعمت‌هاى ديگران است كه منشأ همه گرفتارى‌هاى بعدى خواهد شد. چرا؟ زيرا:

* اولا- اين نعمت‌هاى دنيا به شكوفه يا غنچه‌اى مى‌ماند. غنچه هرچند كه فريبا و جذاب است ولى زود پرپر مى‌شود و از بين مى‌رود و به‌خاطر همين خاصيت فناپذيريش دل بستن به آن عقلانى نيست.

* ثانيا- تو فكر مى‌كنى ما بى‌جهت به كسى چيزى مى‌دهيم؟ نه! چنين نيست، همه نعمت‌هاى ما نوعى اسباب آزمايش و امتحان است و ما به بعضى مى‌دهيم تا او را بيازماييم. و بسا اين نعمت‌ها اسباب گرفتارى آنها در دنيا و عذاب آن‌ها در آخرت باشد؛ چنانكه مى‌فرمايد:

فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ‌[٢]

«مبادا اموال و فرزندانشان مايه اعجاب و شگفتى تو گردد، خدا مى‌خواهد به وسيله آن،

[١] - طه: ١٣١

[٢] - توبه: ٨٥