بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٦٧ - استنتاج

استنتاج‌

انسان‌هاى كم محتواى پرمدّعا همواره سنگ‌انداز روند صحيح رشد جامعه هستند.

اگر قاعده: «هركس به اندازه گليم خود پايش را دراز كند.» در تمام بخش‌هاى مختلف جامعه به اجرا درمى‌آمد، بسيارى از عقب‌افتادگى‌هاى فرهنگى، اخلاقى، اقتصادى، سياسى، اجتماعى و ... براى حركت به جلو شتاب بيشترى به خود مى‌گرفت، ولى چيزى‌كه هست محوريت قرار گرفتن «من» منهاى شايستگى در مديريت‌هاى كلان و نيمه‌كلان جامعه آفات زيادى به همراه خواهد داشت كه يكى از آن آفتها همين است كه گفتيم.

قرآن براى چرخش سريع چرخه تكاملى جامعه و جلوگيرى از چرخش قهقرايى يا ايستايى و يا حتى كندى، توجه ما را به اين اصل اساسى جلب كرده است كه:

وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى‌ بَعْضٍ.[١]

«برترى‌هايى را كه خداوند نسبت به بعضى از شما بر بعض ديگر قرار داده، آرزو نكنيد.»

چرا كه خداوند حكيم به‌طور تكوينى براى رشد طبيعى جامعه مهره‌ها را بر اساس شايستگى، خوب چيده است، ولى اين آرزوهاى غيرمعقول و آزمندانه انسان‌ها است كه زمينه براى جابجايى اين مهره‌ها را در مرحله تشريع فراهم مى‌كند

[١] - نساء: ٣٢