بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٥٢ - استنتاج

هيدجى پرسيد: كدام كارها؟

پيرمرد گفت: مرگ اختيارى و انكار آن. اين حرفها به شما چه مربوط است؟

هيدجى گفت: اين وظيفه ماست. بحث و نقد و تحليل كار ماست.

پيرمرد گفت: مرگ اختيارى را قبول ندارى؟

هيدجى گفت: نه.

پيرمرد در مقابل ديدگان او پاى خود را به قبله كشيد و به پشت خوابيد و گفت:

إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ و دنيا را وداع كرد.

حكيم هيدجى مضطرب شد. دويد و طلّاب را خبر كرد. آنها به حجره آمدند و همه متحيّر و از اين حادثه نگران شدند.

بالأخره تصميم بر اين شد كه خادم مدرسه براى فردا تابوتى تهيه كند و براى تشييع و دفن آن پيرمرد آماده شود، ناگهان پيرمرد از جا برخاست و نشست و گفت:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ* سپس رو به هيدجى كرد و لبخندى زد و گفت:

حالا باور كردى؟!

هيدجى گفت: آرى باور كردم، به خدا باور كردم.

پيرمرد گفت: آقاجان! تنها درس خواندن كافى نيست، عبادت نيمه شب هم لازم است، تعبّد هم مى‌خواهد.[١]

امام صادق ٧ فرمودند:

«العبوديّة جوهرة كنهها الّربوبيّة، فما فقد في العبوديّة وجد في الرّبوبيّة و ما خفي عن الرّبوبيّة اصيب في العبوديّة».

«بندگى واقعى، جوهره‌اى است كه حقيقت و ذات آن ربوبيت است، پس آنچه از مقام عبوديت كم و ناپيدا شد، در مقام ربوبيت پيدا گردد و هر مقدار از مراتب و صفات ربوبيت مخفى و پوشيده گشت، در مراحل عبوديت جلوه‌گر شود.»[٢]

[١] - معادشناسى، ج ١ ص ٩٩

[٢] - مصباح الشريعه، باب يكصد.