بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٠٢ - ب حمله فرهنگى

- پيوند اشك و خون در استمرار احياى عاطفه و مكتب.

- اعتراض بر حكومت زر و زور و تزوير.

- فرياد در سكوت.

- قيام در قعود.

- صعود در سقوط.

- حركت در سكون.

- طغيان بر عصيان.

- شاهد گرفتن شهيد در حفظ ارزشهاى خون او، زنده نگهداشتن راه او، صيقل دادن شمشير او، به اهتزاز درآوردن پرچم او، خالى نكردن سنگر او و ...

همه اين ارزش‌ها در پهنه زندگى، از بركت بارش اشك در سوگ شهيد روييده مى‌شود نه از خنده و برپايى مجلس شادى براى شهيد. لذا آنان كه خواستند جامعه انقلابى شيعه را از اين ارزش‌ها محروم كنند، چنين تبليغ كردند كه:

غافل از اينكه اگر شهادت شهيد شادى‌آفرين است؛ چرا رسول خدا در شهادت حضرت حمزه مردم را به گريستن و اقامه عزا براى حمزه سيّد الشهدا ترغيب فرمودند؟[١] و امام سجاد در سوگ شهادت شهداى كربلا، به‌ويژه پدر بزرگوار خود ٣٤ سال يعنى از واقعه كربلا تا پايان عمر شريف خود، گريه مى‌كرد و اشك مى‌ريخت. و امامان معصوم هركدام بنوبه خود، مبلّغ و مروج گريه و اقامه مجلس عزا براى جدّ مظلوم خود حسين ٧ بودند؟

باتوجه به مطالب فوق، بايد گفت:

ديدگاه مولانا در خصوص عزادارى شيعيان براى حضرت سيد الشهدا و گريه‌

[١] - منتهى الآمال، ص ٤٦٦