بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٥٠ - فوايد گرسنگى از نظر روحى و معنوى

به سوى خدا گرسنگى است، اولياى خدا و سالكان منتهى به جاى غذا گرسنگى مى‌خورند و با شكم گرسنه زندگى مى‌كنند:

«انّما يعيشون بنسيم العرش»؛ «آنان با نسيم عرش الهى زنده‌اند.»[١]

لذا مولانا را عقيده بر اين است كه:

و براى گرسنگى فوايد و فضايل بى‌شمارى قائل است‌

لذا معتقد است كه اين گوهر گرانبها را كسى نتواند به چنگ آورد؛ زيرا دنيا همچون علف‌زارى زيبا و اشتهاآور است و عوام كاالأنعام را در اين علف‌زار، توان خوددارى از چريدن و خوردن نيست:

گرسنگى مخصوص خاصان حضرت حق است كه تا بر اثر خوردن گرسنگى از نظر روحى همچون شيرى نيرومند و قوى گردند.

با اين حساب، كى ممكن است كه اين گوهر گرانبها را به هر انسان نالايقى بدهند. به انسان‌هاى عارى از معرفت، لذت شكمبارگى را مى‌دهند؛ چنانكه به چهارپايان علف مى‌دهند. ولى به سالكان با معرفت لذت گرسنگى مى‌دهند.

[١] - بحار الأنوار، ج ٥٩، ص ١٧٤ اين روايت در وصف فرشتگان آمده است.