ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٩ - *(تعهدات به سوگند و نذر و كفاره) *

ندارد يا نيّتش چيز ديگريست). امام فرمود: سوگند بر باطن و نيّت است (يعنى هر چه به لفظ بگويد به حساب نيّت شخص مظلوم كه حقّش پايمال شده مى‌باشد نه نيّت قسم خورنده).

٤٣٠٣- و علىّ بن جعفر برادر موسى بن جعفر عليهما السّلام از امام كاظم ٧ پرسيد: مردى سوگند ياد كرده و بعد فراموش كرده كه چه گفته آيا مطابق نيّت بوده است؟ فرمود: سوگند بهمان نيّتى كه داشته استوار است.

٤٣٠٤- و از سعد بن حسن از امام صادق ٧ روايت شده: كه از آن حضرت پرسيدند: مردى سوگند ياد كرده كه متاعش را به فلان مبلغ نفروشد، سپس پشيمان شده، فرمود: به هر مبلغ كه مى‌خواهد بفروشد، كفّاره بر عهده او نيست.

شرح: «از روايات بدست مى‌آيد كه سوگند بايد بر فعل واجب يا مستحبّ و يا ترك حرام و مكروه باشد تا صحيح بوده و منعقد گردد، امّا در فعل مباح يا ترك مباح بايد غرض صحيح و عقلائى يا شرعى داشته باشد تا منعقد گردد، و اين مورد كه در خبر ذكر شده از موارديست كه ترك مباح بدون رجحان است و اساسا منعقد نبوده است».

٤٣٠٥- و سكونى از امام صادق ٧ نقل كرده كه فرمود: هر گاه شخص بگويد: قسم خوردم يا سوگند ياد كردم، اين سوگند شرعى نيست مگر اينكه بگويد: بخداوند سوگند ياد مى‌كنم، يا بخداوند قسم ياد كردم.