ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٦ - *(باب صيد و شكار و سر بريدن حيوانات) *

٤١٥٨- در روايت عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ آمده است كه فرمود: اشكالى نيست به خوردن دوغ‌هاى جوشيده يا خامه‌هاى مجوس و نيز به ماهى كه آنها صيد كرده‌اند.

٤١٥٩- و گويد: از امام ٧ پرسيدم: دامهائى از نى كنار دريا مى‌سازند و در داخل آب مى‌اندازند كه ماهى بگيرند، ماهى (در طغيان آب) وارد آن شده و نمى‌تواند بيرون رود و پاره‌اى در آن مى‌ميرند، فرمود: اشكالى ندارد.

٤١٦٠- و حلبى از آن حضرت پرسيد: ماهى را صيد مى‌كنند و نام خدا نمى‌برند. فرمود: اشكالى ندارد.

٤١٦١- و امام صادق ٧ فرمود: از جرّى و مار ماهى و زمّير و طافى مخور، و طافى آنست كه در آب مرده و لاشه‌اش را در سطح دريا آب به هر طرف مى‌راند.

شرح: «جرّى ماهى كشيده و درازيست كه فلس ندارد و پوستش تابان و نرم است و يهود نيز آن را نخورند و زمّير- بر وزن سكّيت- نوعى ماهى است كه آن را ماهى آبنوس گويند، و مار ماهى نوعى حيوان دريايى است كه روى بدنش بجاى قشر و فلس لعاب غليظى دارد كه آن را از گزند و آسيب خارجى حفظ مى‌كند و اگر آن را از روى بدنش بزدايند مى‌ميرد.

و چنانچه در كنار رود يا نهر يا دريا ماهى مرده‌اى يافتى و ندانستى كه آن‌