ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٤ - *(باب صيد و شكار و سر بريدن حيوانات) *

آن- بخور.

٤١٥٢- امام صادق ٧ فرمود: از ماهيها هر كدام كه داراى فلس است بخور و هر كدام داراى فلس نيست نخور.

شرح: «مراد از بى‌فلس آنست كه حيوان دريائى از نوع ماهى باشد ولى از اصل داراى فلس نبوده باشد مانند جرّى كه اساسا فلس نداشته و ندارد و حرام است (امّا اگر فلس داشته و به جهتى ريخته و از كنار گوشهايش پيدا است كه فلس آن حيوان ريخته حلال است، چنان كه در خبرى حمّاد بن عثمان مى‌گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: فدايت شوم از ماهيان دريا كداميك حلالند؟ فرمود: هر كدام پوست زبر (فلس) دارند، عرض كردم: قربانت شوم در باره كنعت چه مى‌فرمائيد؟ فرمود: خوردنش اشكالى ندارد، عرض كردم قشر (فلس) ندارد، فرمود:

آرى، لكن ماهى بد خلقى است خود را به هر چيز مى‌سايد و فلسش مى‌ريزد، و اگر درست در اطراف گوشش نظر كنى فلس مى‌يابى».

٤١٥٣- ابو أيّوب (ابراهيم بن عثمان) از امام صادق ٧ پرسيد:

مردى ماهى را صيد كرد و آن را به ريسمانى بست و در دريا رها كرد و ماهى در دريا مرد از آن مى‌توان خورد؟ فرمود: نه.

٤١٥٤- عبد الرّحمن بن سيابه از آن حضرت ٧ پرسيد: اگر ماهى از دريا صيد كنند و آن را در سبدى نهند و در دريا يا رود اندازند و ماهى بميرد از آن‌