ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٠ - *(تعهدات به سوگند و نذر و كفاره) *

٤٢٨٦- زراره گويد: به امام باقر ٧ عرض كردم: مال التّجاره‌ام به گمرك مى‌رسد و گمركچيان از من مى‌خواهند سوگند ياد كنم به آنچه اظهار مى‌دارم از مقدار جنس و قيمت خريد آن و آنچه كه مربوط به آنهاست و بدون سوگند رضايت به خروج از گمرك نمى‌دهند چه كنم؟ امام ٧ فرمود: سوگند ياد كنيد كه آن از خرما و كره شيرين‌تر است.

٤٢٨٧- و امام ٧ فرمود: تقيّه در هنگام گرفتارى و ناچارى است و شخص گرفتار خود هنگام نزول آن را بهتر تشخيص مى‌دهد.

٤٢٨٨- حلبى گويد: امام صادق ٧ فرمود: حقّ آنست كه، سوگند نيست مگر به اسم جلاله (يعنى: «اللَّه»)، امّا اينكه گويند: «دشمنت بى‌پدر باشد» تعارف عصر جاهلى است، اگر مردم به اين نوع عادت كنند، سوگند به خدا، از ميان مى‌رود، امّا اينكه پاره‌اى گويند:

«باهناه» «يا هناه»

براى آنست كه نام آن چيزى را كه مى‌خواهند و فراموششان شده بياد آرند و اين كلام را اشكالى نمى‌بينم، امّا

«لعمر اللَّه»

و

«أيم اللَّه»

اينها سوگند به خدا محسوب مى‌شود.

شرح: «لغويّون همزه‌

«أيم اللَّه»

را الف وصل مى‌خوانند و

«و ايم اللَّه»