ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٠ - *(باب هديه و پيشكشى) *

دارد، و هديّه‌گيرنده پاداش نمى‌دهد تا از دنيا مى‌رود، و هديّه دهنده متاع خود را در ميان ما ترك متوفّى مى‌يابد. آيا در صورتى كه ممكن باشد مى‌تواند از بخشش خود بازگشته، آن را برگيرد؟ فرمود: اشكالى ندارد آن را برگيرد.

شرح: «هديّه نوعى هبه و بخشش است و در هبه فقهاء گويند از عقود جايزه است و تا مادامى كه عين باقى است در صورتى كه مهدى اليه از خويشان و ارحام مُهدي نباشد مى‌توان آن را بازپس گرفت و يا بعنوان انفاق بمستحقّ نداده باشد كه آن براى خدا بوده. و در اينجا هم بايد بگوئيم هديّه‌گيرنده از ارحام هديّه دهنده نبوده است».

٤٠٨١- اسحاق بن عمّار گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم:

مردى بى‌بضاعت براى من هديّه‌اى مى‌آورد و از من توقّع دارد كه چيزى به او بدهم و من آن را مى‌ستانم و چيزى به او نمى‌دهم آيا بر من حلال است؟ فرمود: آرى حلال است امّا سعى كن دادن پاداش به او را ترك نكنى.

٤٠٨٢- محمّد بن اسماعيل بن بزيع گويد: محمّد بن عبد اللَّه قمّى أشعرى نامه‌اى بمن نوشته و سؤال كرده بود «ما داراى مزارع و زمينهاى كشاورزى هستيم و در آنجا آتشكده‌ها هست و مجوس از اطراف براى آن آتشكده‌ها هدايايى مى‌آورند مثل گاو، گوسفند، و پول. آيا براى اربابان ده جايز است اينها را تصرّف كنند، در صورتى كه آتشكده‌ها خود مستخدمينى دارد و سرپرستانى آنها را اداره مى‌كنند»، من‌