ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٩ - *(باب هديه و پيشكشى) *

شرح: «مصانعه» در قاموس اللّغه معنايش چنين آمده: «أن تصنع له شيئا ليصنع لك آخر و هي مفاعلة من الصّنع» يعنى تو براى او كارى كنى كه او براى تو با كارى ديگر جبران كند، از باب مفاعله و ظاهرا اين همان قسم هديّه‌ايست كه اولياء خدا از تصرّف آن خوددارى مى‌كردند».

٤٠٧٨- ابراهيم كرخى گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: مردى از دهقانان داراى كشتزار و مزرعه‌ايست، در روز مهرگان و در عيد نوروز رعايا براى او هديّه‌هايى مى‌آورند، و بر آنها لازم نبوده كه چنين كارى انجام دهند لكن براى تقرّب به او اين هدايا را مى‌آورند، آيا تصرّفش براى او جايز است يا نه؟ امام ٧ فرمود: آيا آنها نمازگزار نيستند؟ عرض كردم: چرا، هستند. فرمود: هديّه ايشان را بپذيرد و آنان را پاداش دهد.

٤٠٧٩- و آن حضرت ٧ فرمود: هر گاه براى شخصى خوراكى به عنوان هديّه آوردند و جماعتى هم حضور داشتند آنها در آن هديّه شريكند- مراد ميوه و مانند آنست-.

٤٠٨٠- عيسى بن أعين گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: مردى براى ديگرى به عنوان چشم‌روشنى (به اصطلاح امروز) متاعى مى‌فرستد و اميد پاداش‌