ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٠ - ١٥

گويد: فرمود: بريده باد آنكه اين را گويد از آنها بپرس كه مشركان بلات و عزى قسم ميخوردند يا بخدا؟ گويد گفتم: قربانت تو معنى آن را بمن بفهمان.

گويد بمن فرمود: اگر چنانچه امام قائم از ما ظهور كند خداوند جمعى از شيعيان ما را براى او زنده كند كه دسته‌هاى شمشير خود را بر سر شانه‌هاشان گذارند و اين خبر بجمعى از شيعه‌هاى ما رسد كه هنوز نمرده‌اند و بآن‌ها گويند فلان و فلان و فلان زنده شده‌اند و از گور در آمده‌اند و اكنون در خدمت امام قائم هستند و اين خبر بمردمى از دشمنان ما برسد و گويند اى گروه شيعه وه چه دروغگوئيد؟ امروز هم كه دولت شما است هنوز دروغ ميگوئيد نه بخدا اينها زنده نشدند و زنده نشوند تا روز قيامت فرمود پس خدا گفتار آن‌ها را حكايت كرده و فرموده است و سوگند ياد كنند بخدا از روى جد و جهد كه خدا زنده نكند هر كه مرده است.

١٥-

از بدر بن خليل اسدى گويد شنيدم امام باقر (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (١٢- الأنبياء) پس چون كه شدت عذاب ما را احساس كردند بناگاه از آن گريزان شدند نگريزيد و بر گرديد بسوى آنچه خوش‌گذرانى و سرمستى كرديد و بهمان جايگاه خود شايد باز پرسى شويد- فرمود: هر گاه امام قائم ظهور كند و بفرستد به دنبال بنى اميه در شام از آن جا بروم گريزند روميان بآن‌ها گويند ما شما را نپذيريم تا ترسا شويد و آن‌ها صليب بگردن آويزند و روميان آن‌ها را بپذيرند و در كشور خود در آورند و چون ياران امام قائم (ع) بروميان وارد شوند و كشور آنها را تصرف كنند امان خواهند و پيشنهاد صلح بدهند و ياران قائم در پاسخ آن‌ها گويند ما اين كار را نكنيم تا آنها كه بشما پناه آوردند بما تسليم دهيد، ميفرمايد روميان آن‌ها را بياران قائم تسليم كنند و اينست معنى قول خدا تعالى كه: (١٤- الأنبياء)