ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٨٤ - ٢٤٦

٢٤٦-

از عمار ساباطى گويد از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا تعالى (٨- الزمر) و هر گاه بانسان زيان سختى رسد به درگاه پروردگار خود نياز برد و دعا كند و بسوى حضرت او گرايد- فرمود در باره ابو الفصيل نازل شده است راستش اينست كه رسول خدا (ص) در نظر او جادوگر و ساحر بود شيوه‌اش اين بود كه هر گاه زيان و سختى باو ميرسيد يعنى بيمار ميشد به درگاه خداوند باز ميگشت يعنى به درگاه حضرت او توبه ميبرد و اظهار پشيمانى ميكرد از آنچه در باره رسول خدا (ص) ميگفت و باو افتراء ميزد و چون نعمتى از جانب خداوند باو ارزانى ميشد يعنى تندرستى و عافيت پيدا ميكرد.

آنچه را پيشتر به درگاه او دعا ميكرد از ياد ميبرد يعنى توبه به درگاه خدا عز و جل را فراموش ميكرد نسبت بآنچه در باره رسول خدا (ص) ميگفت كه او جادوگر و ساحر است و از اين رو است كه خدا عز و جل در باره او گفته است (٨- الزمر) بگو (اى محمد) تو بكفر و ناسپاسى خود اندكى بهره ببر زيرا كه تو از ياران دوزخ هستى- يعنى از اين فرماندهى و تسلط خود بر مردم بنا حق و بى‌دستور از طرف خدا عز و جل و از طرف رسول او.

گويد سپس امام صادق (ع) فرمود پس از آن خداوند عز و جل روى سخن را بسوى على كرده است و حال او را گزارش داده و از فضل او در درگاه خدا تبارك و تعالى بيان كرده و فرموده است:

(٩- الزمر) آيا كسى كه همه گاه شب و روز در پرستش است بحال سجده كردن و ايستادن در برابر خداوند و از خطر آخرت در حذر است و برحمت پروردگار خود اميدوار است بگو (اى محمد) آيا برابرند كسانى كه ميدانند و عقيده دارند (محمد رسول خدا است) و كسانى كه نميدانند (محمد رسول خدا است و عقيده ندارند و ميگويند او جادوگر است و بسيار دروغگو) همانا صاحبان عقل ياد آور ميشوند- گويد:

سپس امام صادق (ع) فرمود: اينست تأويل آن اى عمار.