ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٢٧ - ١٩٤

آنانند كه سپرده‌هاى خدايند در بلادش و بوسيله آنان خدا از بنده‌هاى خود دفع بلا ميكند اگر يكى از اينان بخدا جل ذكره سوگند ياد كند آن را انجام دهد و اگر بر كسى نفرين كند خدا او را يارى كند و رفع ستم از او نمايد، و از او بشنود هر گاه با وى مناجات كند و اجابتش نمايد هر گاه دعا كند، خدا سرانجام خوب را براى تقوى مقرر داشته و بهشت را براى اهل تقوى جايگاه ساخته كه در آن بهترين خواسته را دارند گويند سبحانك اللهم (يعنى هر وقت چيزى خواهند اين جمله را بر زبان رانند و بمطلوب خود رسند- از مجلسى ره) مولايشان آنان را بدان چه داده‌استشان دعوت كرده است و آخر خواست آن‌ها اينست كه: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌.

خطبه‌اى از امير المؤمنين (ع)

١٩٤-

از محمد بن نعمان و يا ديگرى كه امام صادق (ع) اين خطبه را براى روز جمعه امير المؤمنين (ع) ذكر كرده است:

سپاس خدا را سزاست كه شايسته سپاس است و سر آغاز و سرانجام آن است و جايگاه آن، آغازكننده نقش آفرين، برترين والا و بزرگوار؛ عزيزترين هستى و كرامت شعار بكبريائى يگانه و بهر گونه نعمت يكتا، بعزت خود چيره است و بقهر خود مسلط، بنيروى خود منيعست و بتوان خود مقتدر و بجبروت خود برتر از هر چيز است ستوده است بامتنان و احسانش، بخشنده است به عطا و فوائد شايانش روزى فراوان دهد و نعمت بى‌كران او را سپاس‌گزاريم بنعمتهايش و پياپى بودن آلائش سپاسى كه برازنده عظمت و جلال او است و فرازنده آلاء و كبريائش‌